Η Bluestreak ιδρύθηκε τον Μάιο του 2005 ως εταιρική σύμπραξη και στη συνέχεια μετατράπηκε σε ανώνυμη εταιρεία το 2011. 

Πολλά χρόνια πριν από αυτό, ο Tony Bouk, ο σημερινός Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας μας, διηύθυνε μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις θερμοκηπίων στις ΗΠΑ και η επιχείρηση αντιμετώπιζε πρόβλημα με σκασμένα ελαστικά στον στόλο των οχημάτων της, τα οποία κινούνταν εντός και γύρω από τις εγκαταστάσεις.  Το κύριο πρόβλημα ήταν τα σκασμένα ελαστικά σε έναν στόλο 16 τρακτέρ μεγέθους estate, τα οποία έσερναν ράφια μέσα στις εγκαταστάσεις και τα ελαστικά τους σκάζανε από χαλασμένα συνδετικά καρφιά κουτιών που είχαν μείνει μέσα στις εγκαταστάσεις, καθώς και από χαλασμένα καρφιά από παλέτες σε χώρους υποστήριξης και έξω από το θερμοκήπιο.

Αφού αποκλείστηκαν διάφοροι τρόποι αντιμετώπισης των βασικών αιτίων που οδηγούν στην παρουσία χαμένων συνδετήρων και καρφιών στο έδαφος, αποφασίστηκε ότι η επόμενη καλύτερη επιλογή ήταν να συλλέγονται με κάποιον τρόπο οι συνδετήρες, τα καρφιά και άλλα προβληματικά απορρίμματα σε τακτική βάση, κατά προτίμηση χωρίς να επιβαρύνονται οι λειτουργίες με επιπλέον κόστος. 

Αποφασίστηκε ότι ο καλύτερος τρόπος για να επιτευχθεί αυτό ήταν η τοποθέτηση ενός βιομηχανικού μαγνήτη κάτω από τρία από τα τρακτέρ που λειτουργούσαν καθημερινά στις εγκαταστάσεις. Καθώς τα τρακτέρ εκτελούσαν τις συνήθεις καθημερινές τους εργασίες, μετακινώντας ράφια με προϊόντα, θα ανιχνεύαν παράλληλα και μεταλλικά υπολείμματα.

Οι μαγνήτες είχαν διαστάσεις 3”x3” (όπως φαίνονται όταν τους κοιτάζει κανείς από το άκρο) και είχαν το πλάτος των τρακτέρ, ενώ κρέμονταν ανάμεσα στους μπροστινούς και τους πίσω τροχούς των τρακτέρ.  Οι ίδιοι οι μαγνήτες διέθεταν τροχούς στα άκρα τους, ώστε να μην χτυπούν στο έδαφος καθώς τα τρακτέρ ανέβαιναν και διέσχιζαν τις κλίσεις που υπήρχαν σε ορισμένα σημεία της εγκατάστασης.

Δεν ήταν δυνατό να βρεθεί μια λύση με την απαιτούμενη αντοχή και με τροχούς στα άκρα, οπότε οι μαγνήτες έπρεπε να κατασκευαστούν κατά παραγγελία. 

Οι μαγνήτες συνέβαλαν στον καθαρισμό των συντριμμιών και στην αποφυγή σκασμένων ελαστικών στα τρακτέρ και σε άλλα οχήματα, όπως τα καροτσάκια γκολφ συντήρησης και τα φορτηγάκια που κυκλοφορούσαν στην περιοχή των εγκαταστάσεων. Και αυτό ήταν όλο.

Μερικά χρόνια αργότερα, αφού αποχώρησε από τον κλάδο των θερμοκηπίων και ήταν έτοιμος να ξεκινήσει κάτι καινούργιο, ο Τόνι σκέφτηκε ξανά τους μαγνήτες και πραγματοποίησε μια ανάλυση της ιδέας με βάση ένα πρότυπο επιχειρηματικού σχεδίου, με στόχο να αξιολογήσει το δυναμικό της πιθανής νέας επιχείρησης σε κλίμακα από το 1 έως το 10.  Αποδείχθηκε ότι η επιχείρηση έλαβε βαθμολογία μόνο 4 ή 5 στα 10. 

“Δεν ήταν ακριβώς μια μεγάλη επιτυχία, σύμφωνα με την αξιολόγηση της ανάλυσης NVT. Ωστόσο, είδα πολλά προϊόντα κατώτερης ποιότητας στην αγορά, με λίγες λειτουργίες, και είχα την προσωπική εμπειρία να μην μπορώ να βρω κάτι κατάλληλο για τον εαυτό μου στο παρελθόν.” – Tony Bouk

Περίπου την ίδια εποχή, ο Τόνι συνάντησε τον Μπράιαν Γουέμπερ, ο οποίος ήταν ανιψιός του Στιβ, ενός παλιού φίλου του Τόνι, αλλά και του ατόμου που είχε κατασκευάσει τους μαγνήτες για τον Τόνι πριν από χρόνια για τη λειτουργία του θερμοκηπίου. Ο Μπράιαν αναζητούσε μια αλλαγή και έδειξε ενδιαφέρον για την ιδέα.